Reborn

posted on 08 May 2007 08:24 by menoevil in The-i




วันนี้ ชีวิตฉันกำลังเริ่มต้นใหม่ ..



ไม่ได้หมายความว่าฉันจะกลายเป็นคนใหม่ทั้งหมดหรอกนะ

แต่มันเป็นอย่างที่ฉันได้บอกเพื่อนคนนึงไว้





ว่าเมื่อวันใดที่หัวใจแตกสลาย และผิดหวังอย่างแสนสาหัส





วันนั้น .. ความอ่อนแอจะลุกขึ้นมา

และบรรจงกรีดเนื้อเราอย่างเย็นชา ทีละแผล

แต่ละแผลที่บาดลึกลงไป เจ็บเสียจนไม่มีวันที่เราจะฝืนกลั้นน้ำตาไว้ได้

ยิ่งพยายามกรีดร้องเท่าไหร่ มันยิ่งกรีดย้ำลึกลงไปเท่านั้น

นั่นจะทำให้เราดิ้นทุรนทุราย และเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว





ความทรมานทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นนั้น ในสุดท้ายจะกลับกลายเป็นความว่างเปล่า

เมื่อเราเจ็บมามากเกินพอ .. เมื่อเราทนทุกข์อยู่กับมันมานานนับปี

ไม่ว่าจะโดนกรีดอีกสักกี่ครั้ง มันก็ไม่เจ็บมากเกินไปกว่านี้อีกแล้ว

ความว่างเปล่าที่ฉันพูดถึงนั้น ฉันหมายถึง blank expression

อาการเหม่อลอย เย็นชา ไร้ความรู้สึก

ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดนี้ ฉันเรียกมันว่า "การสูญเสียตัวตน"

ที่ฉันบอกว่ามันเลวร้ายที่สุด ก็เพราะเราได้รู้ว่า บางสิ่งบางอย่างในตัวเรา

ที่เราเคยมี ที่เราเคยเป็น มันเปลี่ยนไปเสียจนเราแทบจะรับตัวเองไม่ได้

เมื่อความคิดเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน แน่นอนว่ามันย่อมส่งผลต่อสิ่งอื่นโดยตรง

"ทางเดินที่เปลี่ยนไป" .. "ความฝันที่เปลี่ยนไป"

และแน่นอน มันรวมถึง "อนาคตที่เปลี่ยนไป"

และทุกๆครั้งที่เรานึกถึงอดีต มีดเล่มเก่าก็ตรงเข้าแทงซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง





แต่มันคงไม่เจ็บเท่าครั้งที่ผ่านมาหรอก มันแค่ทำให้เราเหนื่อย และอ่อนแรง

เพราะในขณะที่เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ความอ่อนแอจะค่อยๆถอยกลับสู่ที่ของมัน

ความเข้มแข็ง ค่อยๆบ่มเพาะตัวมันเองอย่างช้าๆ และมั่นคงกว่าเดิม

ในที่สุด แผลเหล่านั้นก็จะหายเป็นปกติ .. หัวใจ กลับมาทำงานได้ตามปกติ

ที่ยังพอมีเหลือ ก็คือรอยแผลเป็นที่ทำให้เราพูดได้ว่า "ฉันได้ผ่านมันมาแล้ว"

การสูญเสียตัวตนนี้ อาจกินเวลายาวนานกว่าตอนผิดหวังในเริ่มแรก

และเมื่อถึงจุดที่เป็นที่สุดของมัน .. คำว่า "reborn" ก็จะเริ่มขึ้น

อาจจะภายในชั่วพริบตา หรือใช้เวลามากกว่านั้น

มันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งในตัวเรา

ตัวตนใหม่ที่คล้ายเดิม .. แต่ทว่า มันแข็งแรงกว่านั้นมาก








ฉันได้ผ่านช่วงเวลาทั้งหมดนี้มาแล้ว เพียงลำพัง

นี่อาจจะเป็นคำตอบสำหรับใครหลายคน

ว่าทำไมในพื้นที่แห่งนี้ ฉันถึงได้ระบายสิ่งต่างๆเอาไว้อย่างทุกข์เศร้า

ฉันคงลงรายละเอียดลึกไปกว่านี้ไม่ได้

ว่าเพราะสาเหตุอะไร .. ทำไม .. หรือเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉัน

แต่เชื่อเถอะว่า คุณจะไม่อยากย่างใกล้เข้าไปสัมผัสมันแน่



วันนี้ ชีวิตฉันกำลังเริ่มต้นใหม่ ..

ฉันอยากจะบอกว่า ฉันไม่ได้พบทางสว่างใดๆ

เพียงแต่มันถึงจุดที่เกินขีดความอดทนของมนุษย์คนนึงไปแล้ว

นานแสนนาน ที่ฉันต้องอยู่กับมัน .. นับแต่นี้ ฉันจะไม่ทนกับมันอีก

จะไม่ทน ต่อสิ่งที่มันทำให้ฉันต้องเสียอะไรต่อมิอะไรไปในชีวิต

เสีย ในสิ่งที่ฉันไม่มีวันเรียกมันกลับคืนมาได้

ฉันเสียคนดีๆ ที่ผ่านเข้ามา และฉันก็ไล่เขาออกไป

ฉันเสียงานดีๆ ที่มีคนเสนอให้มากมาย และฉันก็ปฏิเสธ

เสียช่วงเวลา ที่ฉันน่าจะมีความสุขกับชีวิต .. และกับโลกใบนี้



และถ้าฉัน ยังไม่หมดลมหายใจไปเสียก่อน

ชีวิตของฉันก็ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง

ครึ่งที่เหลือนี้ ฉันแค่อยากมีความสุข อย่างที่คนอื่นมี

อยากอยู่กับคนที่ฉันรักและรักฉัน

อยากให้สิ่งเลวร้ายในความฝัน หลุดพ้นไปจากฉันเสียที







หวังว่าโลกใบนี้ คงจะพอมีที่ว่าง สำหรับครึ่งชีวิตที่ยังเหลืออยู่ของฉัน